„Burza” Williama Szekspira to ostatnia sztuka stratfordczyka, często nazywana „romansem”. Łączy w sobie komedię, dramat i bajkę. Opowiada historię Prospera, księcia Mediolanu, który zostaje wygnany ze swego prawowitego księstwa wraz z córką Mirandą. Na odległej wyspie sprawuje władzę dzięki wiedzy i czarom. Wyspa utkana ze snów Prospera – w inscenizacji Teatru Bagatela przywodząca na myśl obrazy Salvadora Dalego i Giorgia de Chirico – staje się przestrzenią zderzenia światów. Tu naiwna miłość młodych spotyka się z cynizmem starych. Nagłe i szczere uczucie Mirandy i Ferdynanda, syna śmiertelnego wroga Prospera – Alonsa, zostaje potraktowane instrumentalnie. Staje się narzędziem budowania politycznych układów i wpływów. Bajkowy, często oniryczny świat „Burzy” malują także magiczne postaci Ariela i Kalibana. Ariel, duch powietrza, jest narzędziem czarów Prospera i uosabia pragnienie wolności. Kaliban, syn wiedźmy, związany z ziemią i instynktem, odsłania mroczną stronę władzy i kolonizacji.